Strategjitë e shpërndarjes lidhur me numrin e ndërmjetësve

Puna e një kompanie nuk përfundon me prodhimin (apo importimin) e një produkti. Një ndër fazat më të rëndësishme që e pason këtë proces është shpërndarja. Kompanitë mund të zgjedhin mënyra të ndryshme për të mbërritur tek konsumatori, që quhen kanale shpërndarjeje. Shembuj kanalesh për të mbarritur tek konsumatori mund të jenë: kompani të specializuara  në shitje, agjentët e shitjeve, distributorët, posta elektronike, apo telemarketingu.

Çdo kanal ka pikat e forta dhe të dobëta. Disa kanale janë tepër efektive por të shtrenjta, si në rastin e kompanive të shitjeve. Ndërsa mundësia për të trajtuar produkte komplekse është e pamundur duke përdorur internetin, megjithëse kosto e përdorimit të tij si kanal shpërndarjeje është shumë e ulët. Distributorët mund të krijojnë shitje, por kompania humbet kontaktin e drejtpërdrejtë me klientët e saj. Shumë kompani për të realizuar një shpërndarje sa më optimale përdorin një ndërthurje të kanaleve të ndryshme, ku secili kanal arrin një segment të caktuar të konsumatorëve. Megjithatë kompanitë duhet të vendosin mbi numrin e ndërmjetësve që duhet të përdorin në çdo kanal dhe për të vendosur këtë mund të përdoren tre strategji shpërndarjeje:

  1. Shpërndarje ekskluzive.

Kjo strategji do të thotë të limitosh maksimalisht numrin e ndërmjetësve dhe përdoret kur kompania dëshiron të kontrollojë mirë nivelin e shërbimit nga ana e rishitësve. Shpesh kjo strategji përfshin marrëveshje ekskluzive për një territor të caktuar ku përfitojnë si prodhuesi, edhe rishitësi. Rasti më i dukshëm i një shpërndarjeje të tillë është ai i automobilave. Për shembull, BMW ka vetëm një shitës ekskluziv për Shqipërinë dhe asnjë kompani tjetër nuk mund të shesë BMW të reja në vend.

  1. Shpërndarje selektive.

Në rastin e kësaj shpërndarjeje kompania nuk duhet të shqetësohet nëse ka shumë pika shitjeje, për sa kohë që ndërmjetësit janë të gatshëm dhe e kanë përparësi promovimin dhe shitjen e një produkti specifik. Prodhuesit që zgjedhin këtë strategji heqin dorë nga kontrolli absolut mbi shitjet në mënyrë që të përfitojnë një mbulim më të madh tregu. Për shembull në Shqipëri kjo lloj shpërndarjeje praktikohet nga kompania Digitalb, e cila ka zgjedhur vetë disa pika shitjesh të cilave u ka dhënë autorizimin për të shitur produktet e saj.

  1. Shpërndarje intensive.

Kjo strategji konsiston në ekspozimin e produktit në sa më tepër pika shitjeje që të jetë e mundur. Për prodhues të tillë, e rëndësishme është që produkti të jetë sa më afër konsumatorit pa u shqetësuar shumë rreth kushteve të shitjes dhe kontrollit mbi këto shitje. Shpërndarja intensive përdoret kryesisht për produkte ku marka nuk është shumë e rëndësishme për konsumatorët dhe nëse ata nuk do të gjenin një markë, thjesht do të blinin tjetrën. Artikuj të tillë zakonisht janë: duhani, sapuni, çamçakëzi, apo birra.

         Prodhuesit duhet të jenë të aftë të bëjnë lidhjen e duhur midis produktit që kërkojnë të shesin dhe strategjisë që duhet të përdorin. Sigurisht që nuk mund të shesësh në supermarketin e lagjes një orë dore që kushton 200 Euro, por nuk mund të pretendosh as që të japësh ekskluzivitetin e një letre higjenike. Pra zgjedhja e strategjisë së shpërndarjes sipas numrit të ndërmjetësve duhet bërë në bazë të disa karakteristikave bazë të produktit si: cilësia, imazhi, çmimi, segmenti i tregut të synuar, apo niveli i zëvendësueshmërisë së tij.

About these ads

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni / Ndryshoje )

Figurë Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni / Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni / Ndryshoje )

Google+ photo

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google+. Dilni / Ndryshoje )

Po lidhet me %s